Otterbarger Büdelkist
-Von de Büdelkist hebbt ji lang nix mehr hört, aber dat is so: „Wat den Enen sien Uhl is, is den Annern sein Nachtigal!“ Un de ole Fritz Reuter hett mal seggt: Wer`t mag de mag’t, un wert nich mag, de mag‘t jowoll nich mögen.

Tokaier.

Dor köm ‚ne froo in de Afftek‘,
schien von Moor to wesen,
köm herin un keek un keek
kunn woll nich recht lesen.
Dressel de Proviser is,
kickt ut dat lütje Finsterslag:
„Gute Frau, Sie wolln gewiss
was für‘n Kranken – Guten Tag!“
Jawoll, seggt se, min beste Mann,
darum kam ick eben. –
Na denn komm’n Sie hier mal ran,
damit Sie das Rezept mir geben! –
Se geef em dat, he lees dat dör,
seggt: Setzen Sie sich auf die Bank –
he meent dat würklich goot mit ehr –
Sie sollen seh’n es wird nicht lang!
Se deiht’t. He fangt nu an to klei’n,
kriggt hier wat rut, kriggt dar wat rut,
leggt op de Wach, fangt an to dreih’n,
langt uk maal in son grode Tut‘.
Toless nimmt he een Buddel her,
Dår kummt de ganze Kleikram rin,
backt noch’n Zettel vorne vör,
un schreew darup, wat dor wör bin‘.
„Dreimal täglich 15 Tropfen“,
denn seggt he: „Nun noch den Pfropfen“,
un denn geef he dat de Fro.
Seh’n se woll, nun ist’s soweit,
kommen Sie nach Haus auch schön,
dem Kranken wird’s in kurzer Zeit
dann wohl wieder besser geh’n!“
De Fro, de keek den Budel an
un keek umher un ward verlegen –
tscha, seggt se endlich, beste Mann,
ick hebb jo noch keen Eier krägen!
Eier? Hab ich recht vernommen? –
De Afteker platzt vör lachen –
Eier sollen Sie bekommen?
Sie wollen hier wohl Witze machen!
Eier? Nein die gibt’s hier nicht,
Wer macht Ihnen sowas vor? –
Un de Fro makt een Gesicht
Sparrt op dat Mul wie’n Schünendor,
dat sick dat dor nu man leggt.
Dat’s keen Witz – sünd Se nich klook?
Hier de Doktor hett dat seggt! –
Aber liebe , beste Frau
hörten Sie auch nicht verkehrt? –
Nä, roppt se, ick weet genau,
ick hebb alles richtig hört! –
Wollen Sie mich foppen hier?
Das wär‘ denn doch wohl was gewagt,
drum erzählen Sie mal mir,
was der Doktor hat gesagt! –
Eier! Ja, dat hett he seggt,
Tok – eier schull’n dat wesen!
Glöben’s man, ick hörde recht,
un nu laten Se ehr Quesen! –
Een Ogenblick wör dat ganz sacht.
Doch dann slöög Dressel up’n Tresen
dat de ganz‘ Afteken kracht –
Tok? – Tokeier schulln dat wesen?
Nä, so harr he noch sien daag nich lacht, —
De Fro, de denkt, wat is blos los?
Un geiht verlegen hen un her
un denkt, wenn se man blos
doch erst mal woller buten wör.
Amangs köm Dressel all to Been‘ –
T o k a i e r also woll’n Sie haben, —
geiht achtern Slag, wat will he denn?
Wat haalt he dor? Wat ward dat sien?
Do stellt he op den Tresen hen
‘n Buddel mit T o k a i e r = Wien_

Afftekerlikör
Dor weerd allerhand Geschichten von so’n Afftekelikör vertellt, un ick hebb annerleß ok eene hört. Vor längere Jåhre wohnde hier in Otterbarg een Dachdeckermeister, de allerhand Gesellen in Arbeit har. De gungen Mondågs froh öber Land un kömem erst Sünnåbendåbend woller an’t Huus. Twee von düsse Gesellen arbeiden nu mål bi’n Affteker in Tarms. As se Sünnåbend Middag nu halfwegs mit ehr Arbeid klar sind, seggt de Affteker: Na Jungs, ji sünd fliedig wäsen, dorum will ick uk’n lütten spendeeren. He gütt jem eenige Slucks in, de jem bannig smecken doot. Denn gååt de beiden woller an de Arbeit. Na’n lüttje Stünn‘ klattert de Een sick von Dack dåål; he mutt mål eben gau ute Büx, as man so to seggen plegt. Gliek dårnå passert sienen Kameråden datsülve, und dat wollerhålt sick noch mehrmåls bit ton Fieråbend. De Affteker åwer stünn achter de Gardienen un högde sick. Ok op den Trüchweg mossen de beiden Dachdeckers noch männigmål achtern Busch verschwinnen. Besonners bi den Eenen wöör dat ganz dull, so dat sein Macker toleß de Geduld verleeren deh un sick alleen lostwälte. To Huus fragt de Meister glieks, wo he sienen Kollegen låten har? Jo seggt de Gesell, toleß seet he bi Bookholt achtern Busch, åwer he sch… sick woll bi littjen no Odderbarg to. Un denn vertellde he de Geschte von den Affteker sienen feinen Sluck.

Jubiläumsjåhr Juni 1936

Ick hebb all männig Büdelkist funnen un worüm schall ick nich ok een bi Gelegenheit vån use Dusendjåhrfier finnen? De Dusendjåhrfier måkt sowieso vån use leewen
Mitborgers den Kopp warm. Wat gifft dat dårbi ok allens to bedenken. Bald een Jåhr lang sünd de Kommißschonen an’t råtslågen, wie de Fier am besten uptågen weern kann. De Sitzungen treckt sick hellschen inne Längde; de Köppe fangt an to roken un de Kehlen drögt reinweg ut.- Noch kortens harr weller’n Sitzung stattfunnen un noher gung man eendrächtig in’n Kroog, um seine slappen Lebensgeister mit Köhm un Beer so’n bäten woller in’t Glieckgewicht to bringen. Eener harr dar sogår Hunger bi krägen un tämde sick’n suren Hering. De Weert harr just nich veel to dåhn un klönte inne Reeg’ mit. Dit Jåhr gifft dat mächtig fette Speckåål, meende he. Nanu, heete dat, wo schall dat denn von kåmen?- Dat will ich jo vertell’n sä de Weert. Ick hebb dit Jåhr foftig Pund Arfken plant un wat meent Ji,- de hebbt de Åål reinweg woller ut’n Lande heruthåålt! Vormorgen kummt min Fro ganz uppgeregt rin un roppt: Kumm blos mål rut un kiek Di de Arfken an, de hebbt all de Åål’ upfräten. Ick gung mit un richtig, dat weer so – man kunn dütlich sehn,wo de olen Dinger rumkråpen harrn.

De Bur und dat Döschen.
Eene recht lustige Geschichte von so’n olen Otterbarger will ick noch ton Besten geben. He wöör in de hannöverschen Tieden in Stå’r bi de Suldåten. Isenbåhnen geef dat to dåmålige Tied noch nich alltoveel, un wer in Urlaub gåhn woll, moß den Weg meisttied to Foot måken. Use Otterbarger wannert denn ok mit noch een Kameroden von Stå’r nå Otterbarg to. Dat weer tämlich lååt in Harwst, bi klock acht åbends, as de beiden dör Brüttendorp bi Zeben kååmt. As se bi son’n Burhoff vorbigåht, hört de beiden, dat se dor noch bi’n Döschen togange sind und dat mit de Flegels. De Beiden Urlauber kååmt op den unsålten Infall, dat se den Bur mål in Angst jågen wüllt. Mit ernste Gesichter gåht se op de Grootdähl un frågt nå den Bur, un as de sick mellen deiht,vertellt se em, se weern von dat Infanterieregiment in Stå’r beopdråågt, nåtosehn, wer noch nå klock 8 åbends döschen de; dat wör bi Straf‘ verbåden. De Bur har sick den annern morgen klock 8 bi den Otterbarger Schandarm to mellen. Denn seggt se gode Nacht un gåht woller. As de Bur sick nu den annern Morgen in Otterbarg bi den Schandarm infinnen deiht, weet de
nåtürlich von nix. He lacht sick een inne Fuß, åwer de Bur flucht Mord un Brand, denn Brüttendorp liggt 22 Kilometer von Otterbarg aff.

Geschichten ut Otterbarg

De Sänger und de Pudding
Dat wör wollermåål Freedag un de Sänger von Genoor strevten na Schloh's Hotel hento. In de Pause un an' End' von den Übunsåbend gev dat wie jümmer Sluck un Beer un dat nich to knapp. As dat denn nu endlich nå Huus hengüng meen Hinnerk : „wie können ja noch måål een beeten wat utfreeten. Jo sä sien Broder Jann: „dor bringst du mi op eenen goden Gedanken.” Bevor ick hüt Åbend nåhn Singen gåhn bin, bin ick noch bie Grete un August vor ween, ick woll Grete frågen wie dat morgen mit so'n Ständchen wöör to ehren runden Geburtsdag. Bi de Gelegenheit konn ick dör dat lütsche Finster in den Keller kieken un kreeg dor twee grode Kümpe mit Pudding to sehn, den ha se all vor de grode Fier in Vörut kookt. Dat wör doch woll måål wat for us.
Nu nich mehr lang snacken meen Hannes, man flink hen no Grete und August. Veel Krach drövt wie aber nich mååken, anners komt de beiden noch to Been. In den Keller konn man bi düt Huus uk von buten rinkååmen un wat for'n Glück de Döör wör nich affschlåten. De Sänger hebbt den gansen Pudding vertert. Wat dat den nächsten Morgen for'n Schandåål geben hett, dor bruukt wie woll nich över to snacken. Ob Grete dor achter kååmen is wer al den Pudding an de Siet neiht hett, dat bün ick nich wieß worrn.

Dat ole Fachwarkhuus
Fröher gev dat in Otterbarg noch een ganz olet Fachwarkhuus. Ick glöv dat wör noch ut de Tiet as Kononenbernhard, dat wör de Bischoff von Münster, de de Otterbarger mit ehre Hüüs ut ehr oolet Dorp verjågd hett.
De Lüüd hebbt denn jemehr Hüüs an de Lange Strååt un op den Kåpellenkamp woller opboet un dat is in dat Jähr 1677 ween. Een Huus dat so old is hett sicherlich all enen ganzen Barg belevt. Aber dat geev Bengels de menen dat wör noch nich genoog.
Eenes Däägs,- se harn sick in Schloh's Hotel düchtig eenen nomen un wöörn op den Weg na Huus, dor kömen se ok an düsse oole Kååt vorbie. De Lüüd slöpen bi open Finster un man konn hörn wie de Buur an snårken wör. Dat is mal ‘ne Chance, men een von de Bengels, de beiden Oolen mal enen düchtigen Schrecken intojågen.Geseegt gedåån. Gans vorsichtig nömen se ut een Fach de Steen un steken denn enen Biddelboom dör dat Lock bit unner dat Bett von de Froo. Mit de Hevelkraft von den Boom können se dat Bett von de Fro anlichten un leten dat denn düchtig schaukeln. De Froo kööm verstört ut ehren Droom un konn gärnich begriepen wat dor passeren dä. Mit eenmåål rööp se ganz opgeregt:
„Du Vadder dat wuppt!”_

Ole Arfensupp mit Schlu!
Dat is nu so an de sosstig Jåhr her, dat dat mit dat Eeten so bi lütscheen beeter weern dä. Åber veel Geld tun inköpen harn de Lüüd noch nich, denn de Währungsreform, de har man jüsseerst achter sick brocht. Eeten konnen de Lüüd düchtig in düsse Jåhr'n un dorum geev dat uk fååken een ornlichen Pott vull Lepelkost.
Wenn nu de Köksch bi't koken von de Arfensupp nich bannig oppassen dee, denn konn dat fix mål vorkomen dat dat anbrennt.
De grode Pott mit de Supp stünn den uk bald op'n Disch, un jeder krech 'ne düchtige Potschoon.
De lüttje Janwillem wör dor in sein Teller an rumrööern un sä to seine Mudder: „du Mamma wat is dat hier vo'rn swatten Kram in mine Supp?”
„Och dar kiek man nich so genau no hen, dat is bloß
Anbrenners, dat kannst du good miteeten!”
„Du Mamma dor is uk noch wat in wat nich gans so swatt is, dat lett ehr son beten nå düstergrau!”
Dat is doch god sä Janwillem sein Mudder, denn is dat nich gans so düchtig anbrennt.
Mit düsse Antwort wör Janwillem åver nich so gans invertåhn un he frög noch mal nå:
„du Mamma, hebbt Anbrenners uk Been?”_


Eigene Templates sind besser - REDAXO